Nu al Kerst?

Nee, geen Kerst hier in het Zuiden. Maar wel een verjaardag, van een heel Lief Meisje. Ze is alweer 15 geworden, op de foto was ze 1,5 jaar. En van mijn drie dochters lijkt ze het meeste in doen en laten op mij. Wat een strijd geeft dat ;). Maar dit blog heeft de naam 'Lief' mee gekregen, dus ik zal het hier vooral hebben over de veel manieren waarop in van haar hou:

* als ze slaapt, dan zijn kinderen wonderschoon. Mooie gladde gezichten, prachtige haren;

           * als ze vragen stelt over de situatie in de wereld, die ze op haar eigen manier analyseert. Ze is te slim om zich iets wijs te laten maken.

                         * als ze alleen op reis gaat naar een provinciestad, in een andere provincie. En dan heel blij is dat papa haar op komt halen.

                                        * als mijn voorraad tomaatjes weer op is, Lief Meisje is thuis!

                                                   * als ze het gesprek op de oude hond brengt. Blek is lief, maar Lisa wordt nog gemist.

                                                              * als ze zich beroept op 'zwijgrecht', niet alles hoef ik te weten.

Lieve Blek

Blek links, Johny rechts (van de Lieve Vriendin)

Oh, wat hebben we geluk gehad!
Nadat onze oude hond Lisa was doodgegaan was het stil in huis. 's Morgens vroeg geen snuffelende neus aan je knieën, 's avonds geen warm dekentje op mijn schoot. Aan de andere kant was daar ook het gemak: niet op tijd thuis hoeven te zijn om haar uit te laten, niet met een zakje poep rond te hoeven lopen.

Maar het vervelende vergeet je snel en het leuke, daar verlang je naar terug. Dus toen op Faceboek een heel lief, oud teckeltje voorbij kwam, waren we binnen een paar uur overstag. Maar die paar uur was al te laat - Teckeltje Truus was vergeven.

Gelukkig hebben we lieve vriendinnen hier in het dorp, en via één van hen hoorden we over Blek. Een actieve, overenthousiaste labrador/golden retriever kruising, die bij het volwassen worden te druk was geworden voor de eigenaar. Daar kwam ook nog een verhuizing naar een kleinere woning bij, wat ze de knoop deed doorhakken: Blek zou beter af bij een andere eigenaar.

 Lieve Man en ik gingen een kijkje nemen en waren gelijk verkocht: wat een schatje! De eigenaar zag ons enthousiasme en een paar dagen later stond de grote bench in huis, kregen we de grote maat poepzakjes mee en heel veel eten. We zijn er blij mee!

Slakkie & Slijmie

Kleine kinderen zijn niet bang voor slakken. En ook niet voor spinnen. Ik kan er ook goed tegen, en bij Kinderdagverblijf Korein vinden ze dat fijn. Daarom mocht ik met een bak vol slakken komen en ze (op een slakkengangetje....) laten racen tegen elkaar. De rugnummers kregen ze met hockeytape op hun huisje geplakt, de baan was een cirkel en de naam kregen ze van hun sponsor. Slakkie en Slijmie vonden het wel wat, glijen maar! Maar wie er ook alweer gewonnen heeft? Ik ben bang dat het nog een keer over moet!